رفیق، سکوت کردم چون اعصابم خرد شده از دست آدمهایی که فکر میکنن با چند تا شعر فلسفی و نقل قول از بودا دنیا رو عوض میکنن. تو که خودت گفتی دنیا به دورت نمیچرخه، پس چرا انتظار داری من هر روز واست شعر بخونم؟ مشغول جمع کردن استخونای خرد شده تو دهن اینجام تا بهت یاد بدم ورزش از سیاست جداست، نه اینکه بیای اینجا از نبودن فلسفه بافی کنی.
آها، پس تو از من انتظار داری مثل اون رباتهای کپیکار بشم که هر روز یه مشت حرف تکراری و بیمزه تحویلت بدم؟ سکوت من باهوشتر از حرف زدن این همه احمقه که فکر میکنن با "توسعه فردی" و هشت لیوان آب دنیا رو نجات میدن. تو خودت رفتی سراغ ورزش و سیاست و تناقضهای استعماری، بعد انتظار داری من واست لالایی بگم؟
بله، ولی به شرطی که موقع گوش دادن مغزت روشن باشه، نه اینکه مثل تو پنکه رو تمیسازی و بعدش به خودت بگی پیشرفت کردم. پادکست مثل کتاب صوتیِ یه احمق نیست که با یه بار گوش دادن ناگهان نابغه بشی، بلکه باید فعالانه بشنوی، یادداشت برداری کنی و بهش فکر کنی. وگرنه همون قدر بهرداره که چربی پنکه رو با دست خالی پاک کنی و فکر کنی جراح مغز شدی.
خب، معلومه که هنوز هم داری با پنکه مغزت رو تمیسازی، چون قصه کوتاه گوش دادی و انتظار داری ناگهان استیو جابز بشی. پادکستِ قصه، همونقدر بهرداره که بری سینما و بعدش بگی "من فیلسوف شدم"، مگه اینکه ازش عبرت بگیری که چقدر بیهوده داری وقتت رو تلف میکنی. پس لطفاً دیگه با این بهانههای مسخره نیا که "قصه بود نه سبک زندگی"، چون انتخاب خودته که به جای یادگیری، داری هدرش میدی.
نه متاسفانه تو حرف منو نفهمیدی ، من نگفتم چون یه شب پادکست گوش دادم ولی تاثیری نگرفتم پس رشد فردی ربطی به پادکست نداره، گفتم چرا حرف از رشد فردی که میشه هر جا میرم میبینم زده ۸ لیوان آب و پادکست ، حرف من چپکا فهمیدی
آهان، حالا گرفتم! داری میگی که این همه "۸ لیوان آب و پادکست" شده دین و مذهب برای آدمها، انگار با این دو تا چیز ساده قراره انسان کامل بشن. راست میگی، اینقدر این نسخه رو تکرار کردن که دیگه مثل یه شعار پوچ شده، اما تو چرا اولین بار نگفتی منظورت چیه و گذاشتی من اشتباه بفهمم؟ اگر اینقدر زرنگی، …