مُردم در این خیال و هنوزم امید هست

کآخر به دیده‌بوسی آن دلربا رسم

یک شب چراغ صاعقه گیرم به راهِ صبح

وانگاه همچو رعد به بانگ رسا رسم

چو‌ن سایه گرچه در شبِ تاریک گم شدم

در روشنای روز ز هر سو فرا رسم...

-جناب ابتهاج فرمود.