تجربه بیرونی آدم خیلی متأثر از شرایط درونی خودشه.

تصور کن اگه اولین باری که پیتزا رو امتحان می‌کنی وسط یه دعوا یا بریک‌آپ غم انگیز باشه، چقدر اون تجربه تغییر می‌کنه.

احساسم نسبت به تهران اینه. به طرز غریبی همه دفعات قبلی که اومدم (که کم هم نبوده و حداقل ماهی یک‌بار)، احوالات درونی یا فشارهای بیرونی باعث شدن تجربه دوست‌نداشتنی بشه.

این بار هم همین شد. وضعیت پیچیده خانوادگی و عاطفی رو از اصفهان رو دوشم سوار کردم و قم هم اتفاقاتی افتاد که حالمو بد کرد و اومدم تهران و اینجا هم کارها به بدترین شکل ممکن پیش رفت.

ولی هر بار که میام این برام شفاف‌تر می‌شه که واقعا تهران از اون تصویر ذهنی من زیباتر و دوست‌داشتنی تره.