دوست نداشتم رفتارت را به زبان مادریم ترجمه کنم؛ زبان مردمی که عشق را با ترحم اشتباه می‌گیرند ترجمه‌‌ی خوبی برای توضیح کسی که دوستش داری ندارد...
اما می‌شود چه کرد با این بیگانگی؟ هیچ‌بخشی از من اطلاعات درستی به من نمی‌دهد؛ هیچ‌بخشی قابل استناد نیست؛ پس با دهان تو می‌خوانم و با دستان تو به آغوش می‌کشم کودک نوپایم را... چند شب پیش که قلبم در سینه‌ام تکان می‌خورد گفتی که نباید اضطراب داشته باشم، تو مقابل دریچه‌ای که دکتر نام بلندی برایش انتخاب کرده بود نشستی و اجازه ندادی لگد بزند.
می‌خواهم با دست‌های تو پیش بروم، آنقدر لمسشان کنم که دست‌های خودم را که وقتی پیاز خورد می‌کنم می‌بُرم، وقتی سیب پوست می‌کنم می‌برم و حتی وقتی که هیچ کاری با چاقو ندارم...، یادم بیاید.