بعد اتفاقات امسال انگار سعی می‌کنم بیشتر زندگی کنم؛ شاید می‌ترسم اتفاقی بیوفته و خوشی‌های الانمم ازم گرفته بشه، شاید می‌خوام تا می‌تونم از همه چیز استفاده کنم که بعدا حسرت نخورم.

از غذای خوشمزه با این پیش‌فرض لذت می‌برم که ممکنه آخرین بار باشه، درس و با این پیش‌فرض می‌خونم که ممکنه بعدا دیگه وقت کافی نداشته باشم، قدر خانوادم و بیشتر می‌دونم و لحظات کوتاه معنادار رو از دست نمی‌دم. شاید وقت کافی برای پرداختن به احساساتم نداشته باشم ولی مکث می‌کنم، عمیق می‌شم و حتی اون لحظات نابی که تو اوج محافظه‌کاری کنار رفیقم نقطه‌ای از قلبم لمس شده و اشکی ریختم برام کافیه.