معلم‌بلاگرها برای پست‌هاشون "سناریو" می‌نویسند.
بعد سناریو رو با تعدادی از بچه‌ها درمیون می‌ذارند و از بچه‌ها می‌خوان که براشون "بازیگری" کنند یا ژست بگیرند.
بعد یک دوربین دست‌شون می‌گیرند و وقت کلاس رو به تولید محتوا درباره‌ی "سناریویی" که از قبل با بچه‌ها "تمرین" کردند، اختصاص می‌دند.
در نهایت ویدیوی بازیگری بچه‌ها رو پست می‌کنند تا خودشون وایرال بشن، توی اکسپلور برن و فالوور کسب کنند.
در تمام این فرایند -از لحظه‌ای که تصمیم می‌گیرند دانش‌آموز رو به مثابه‌ی کودک کار بی‌جیره و مواجب ببینند و پیج راه می‌اندازند، تا لحظه‌ای که ویدیوها رو پست می‌کنند- احساس نمی‌کنند که یه جای کار می‌لنگه.
عجیبه...