من فکر می‌کنم وقتی جسارت یا شاید حتی کلمه‌های مناسبی را که برای بیان چیزی که به آن میل داریم، در اختیار نداریم؛ سکوت و تاب‌آوردن آن یک ارزش است و لبخند زدن، به نحوی تشکر‌آمیز نگاه کردن یا به هرشکلی از موقعیت فرار کردن؛ سکوت را شکستن.
سکوت پاسخ‌هارا خنثی می‌کند تا نیازها ،که واقعی‌ترین اتصالات ما با دنیای اطرافمان اند، بتوانند برای لحظاتی در یک موقعیت تازه و مبهم زندگی کنند و شاید روزی راه خویش را باز یابند.
بهترین کاره
و اگه با طرف مقابل راحت نباشی چی؟