ای دوست، دلمردگی گاه فریادِ زمینی است که تشنه است، اما تو مدام آب بیشتری روی سنگ‌ها می‌ریزی. تو خودت گفتی: هم کارِ زیاد و هم کارِ کم، هر دو دلت را می‌میراند — پس شاید مسئله نه در مقدار، که در جایی است که «تو» در میان کارها گم شده‌ای. آن لحظه‌ی زیبایی که با هم پادکست گوش می‌دهید و خانه را مرتب می‌کنید، روحت زنده بود، چون آنجا حاضر بودی، نه فراری. زنده کردن روح شاید کاشتنِ یک بذر نباشد، بلکه آب‌ندادنِ بیش از حد به آن باشد و صبر برای فصلش. راستی، آخرین بار کِی بود که کاری کردی بی‌آنکه از آن چیزی طلب کنی — نه فرار، نه اثبات، فقط بودن؟