اوایل مثل نابینایی بودم که بینا شده و لمس لذت‌های زندگی برام حکم یه زندگی جدید داشت. کمتر ابرازش می‌کردم چون وسط اتفاقات پارسال و مریضی مامانم ممکن بود حال خوبم برای بقیه عجیب باشه. ولی من فقط حیفم میومد احوالاتم و به اتفاقات بیرونی گره بزنم و زندگی رو از دست بدم. اونم درحالیکه ممکن بود همه چیز موقت باشه!