امروز،تا آنجا که از همهمه‌ی جمع کوچک و زنانه‌ی محل‌کار به خاطر دارم، سه نفر برای زیبایی و تناسب لباس‌ها‌یم کامنت گذاشتند، و این‌بار برخلاف قبل که از ته دل خوشحال می‌شدم و تشکر می‌کردم یک لحظه به فکر رفتم... به روزهایی فکر کردم که از وقتی خودم را در آینه‌ی دستشویی می‌بینم می‌دانم که آن روز خبری از زیبایی و تایید و تحسین نیست و پف و ورم حتی با ریمل هم از پلک‌هایم محو نخواهد شد، به روزهایی که اگر نپرسند خوبی؟ خسته‌ای؟ یا مریضی چیزی نیستی؟، مطمئنم قرار نیست نظر مثبتی هم دریافت کنم و به زیبایی‌هایی فکر کردم که دیدنشان خیلی خیلی سخت است و تازه وقتی دیگران دهان می‌بندند فرصتی دست می‌دهد، یا شاید فقط با زورِ جبر می‌شود، که ببینی‌شان...
چیزهایی که اگر شلوغ باشد زیر دست و پا و سر و صدا پنهان می‌شوند و آن گوشه و کنارها گاهی آنقدر صبور می‌مانند که شک می‌کنیم اصلا زیبایی باشند! زیبایی که می‌خواست گل مجلس باشد و همیشه بدرخشد چطور چنین طاقتِ انزوا را آورده و در تاریکی به زنده بودنش ادامه داده است...
بعد به جبر فکر کردم، بله در همان لحظه‌ی کوتاه از زیبایی به جبر رسیدم! چنان که گویی از همان ابتدا داشتم به جبر فکر می‌کردم، جبری که برخلاف ظاهر تسخیرکننده و بیچارگی‌زاییِ ذاتی‌ای که بر پیشانی‌اش نوشته‌اند، که هرکس به نحوی با آن می‌جنگد و البته بسیار هم تحسین برانگیز و درجای خود قابل تقدیر است، گاهی هم یک مسیر نجات است که اگر دست از ایراد گرفتن از پیچ و خم‌اش برداریم، دارد آن زیبایی‌های دیریاب را آشکار می‌کند. چیزهایی را که جز از این مسیر عادت به آشکارگی نداشتند.
۲۰آبان ۱۴۰۵
39
8 لایک•0 بازنشر•0 نقل‌قول