بنظرم (همونطور که چند مثال گفتین از حسی که "حمل" کردن ممکنه بهمون بده) نیت اون حمالی خیلی مهمه‌. همه چیز به اون برمی‌گرده بنظرم.

مثلا یک مهاجر ایرانی که رفته بود ایتالیا یه استوری گذاشته بود درباره این که وقتی توو جمع ایتالیایی‌ها قرار می‌گیرم کلی سوالات ادبیات ازم می‌پرسن و خیلی انتظار دارن که اطلاعات زیادی به عنوان یک ایرانی مثلا از مولانا یا فردوسی داشته باشی بعد گفته بود که نمی‌دونن ماها چقدر آشناییمون به عنوان کسی که رشته‌ش ادبیات نیست کمه با این موضوعات و با چه بدبختی فقط دووم آوردیم و چه داستانایی داشتیم برای مهاجرت و خلاصه اینکه آخرش معذب می‌شم و اینا و برای همین افتادم به جون کتابای تاریخ و ادبیات که اطلاعاتمو درباره‌ش بالاتر ببرم.

بعد من ریپلای کردم که خب حس بدی نمی‌گیری از اینکه داری یه چیزی رو فقط بخاطر اینکه توو یه جمعی مقبول باشی می‌خونی درحالیکه هم رشتت یه چیز دیگه‌ست و هم بقول خودت با این‌همه مشغله‌ای که داری اصلا نمی‌رسی و این درک رو اون آدم بیرونیِ ایتالیایی نداره ولی خودت که داری

بعد جوابش جالب بود، گفت من اصلا قضیه رو اینطوری ندیدم؛ با خودم گفتم همینکه این اتفاق باعث شد بهم تلنگر بخوره و اطلاعات عمومیم بالا بره پس چرا که نه

در واقع من فکر می‌کنم اینکه برداشتمون چی باشه از اون حمالی خیلی مهمه، و این نگاه که اگر احساس کردم برام خوبه و منو می‌کشه بالا پس حمالیشم می‌کنم تا وقتی بشه مال خودم، خیلی سبک می‌کنه بارو

و طبیعتا تا وقتی همچین درکی رو نداریم و یا به هر دلیلی در نظرمون سمتِ فشار و اذیت سنگین‌تر از خوبی و اشتیاقشه حتما حمالیِ شیرینی نخواهد بود. (گرچه که حتی اگه سمت دوم هم سنگین‌تر باشه باز یک تواضعی می‌خواد چون به‌هرحال حمالیه).