بعضی از آدم‌ها، در کسری از ثانیه، ارزش و کارکردی شبیه به آژیر هشداردهنده پیدا می‌کنند؛ شبیه همین خانمی که امروز مهمان ما بود. نمی‌شناختیمش اما صورتش مهربان بود، پیشانی‌اش چین داشت اما می‌خندید، آرایش ملیحی داشت اما آن رژ هم‌رنگ با لبش را هم خورد.

آمده بود سر بزند که خودش را معرفی کند و رسالتش را با این جمله ادا کند: می‌دانی که در این دوره زمانی زندگانی، انتخاب همسر باب میل، سخت‌تر از پیدا کردن نان شب شده؟

من می‌دانستم، اما لزومی نمی‌دیدم که علاوه‌بر آژیری که بعد از به بلوغ رسیدنم در ذهنم روشن شده بود و آژیر دیگری که در ذهنم متعلق به خانواده‌ام بود، پذیرای آژیر دیگری باشم.

پی‌نوشت: این بود، رشته‌ای کوتاه و برآمده از ذهنی که در لابه‌لای آژیرها، با دستگاه اکسیژن نفس می‌کشید...