از جان عزیزترم، سلام.

جهان امروز برای من، تودرتو و مملو از کلمات و صداهایی است که فرصت فکر کردن را از من گرفته‌اند. دودوتا چهارتای ریاضی را نمی‌فهمم. چندباری ماشین حساب را روبروی خودم گذاشته‌ام تا یک جمع و تفریق ریاضی را انجام بدهم، ولی دریغ از فهمیدن ارتباط بین اعداد.

از دنیای اعداد که فاصله بگیرم، زمان مثل بچه‌ای که مدام جیغ بزند، پاهایش را به زمین بکوبد و بهانه بگیرد، لجوجانه دارد باقی عمرم را می‌گیرد و متوجه نیستم که ارزش عمر امروز در چند سال آینده چقدر است.

با دانه‌های برنج شوید پلو بازی می‌کنم، عطر خوبی دارند، اما به سختی از گلویم پایین می‌روند. از خودم می‌پرسم، از کی تا حالا اینجور بوده‌ام که نسبت به غذا، بی میل و رغبت‌ باشم؟ باز اعداد، یاری‌ام نمی‌کنند. سریال شمعدانی، مبدا زمانی خوبی برای این کاهش میل به غذا و جا گرفتن ذهنم در پناهگاهی است برای اینکه بفهمم بیشتر از یازده سال است که میلم به غذا کمتر شده است. مثل این است که آدم یک شب تصادف کند و روز بعد، با قابلیتی که از دست داده، بخواهد دنیا را دوباره لمس کند. دیگر چیزی برایش همان معنای قبل را ندارد، حتی همین ماست هم‌زده جدید کاله که از کیفیت و طعمش، می‌شود متوجه شد که غلیظ است و برای ته‌چین یا همراه با شوید پلو، خوشمزه می‌شود.

هنوز یادم نرفته است که این نامه را برای تو می‌نویسم و تا اینجا، در مورد هر چیزی جز تو، صحبت کرده‌ام. سربه‌هوا نشده‌ام، هوا است که نمی‌رسد تا آنقدر که تو به جزئیات اهمیت می‌دهی، از تو بنویسم. حتی فکر می‌کنم اگر قرار باشد روزی همین جزئیات را بر سر زبان بیاورم، آدمی نابلد نسبت به سواد و کتاب می‌شوم.

در لحن صدایت، در نگاهت و لابلای همین جزئیاتی که از تو در سرم مانده، مخدری جریان دارد که باقی آدم‌ها از آن بی‌خبرند؛ چیزی که آرام در رگ‌هایم می‌نشیند، فکرم را از کار می‌اندازد و باعث می‌شود حتی در بی‌حواس‌ترین روزهایم، به تو فکر کنم.