به جلسه و آدم‌های دیشب فکر می‌کنم. یه ربع وقت داشتم تا برسم و نمیدونم چطور شد که منی که از یک ساعت قبلش با آلارم بیدار شده بودم، به این زمان کم رسیدم. از درونم، بابت آشنایی با آدم‌های جدید، ترس دارم. نمیدونم اولین دیالوگ قراره چی باشه و اون لحظه، ذهنم رو آماده نگه‌دارم. قندم افتاده بود و یه بیسکوئیت گذاشتم توی کیفم. تا میخواستم کفش‌ها رو بپوشم، یادم اومد دستکش رو برنداشتم و برگشتم سمت کمد. (شاید بگید هوا که سرد نیست، اما پوست پشت دست من، با رسیدن پاییز، خیلی شکننده میشه و بعدم سرما به اون سلول‌ها می‌رسه و حسی ندارم.)
میدونستم راه نزدیکه، اما بازم قدم‌ها رو تندتر برداشتم که مبادا دیر برسم. دلهره، جاش رو به هیاهو داده بود. هنوز بند کتونی‌هام رو از فروردین امسال باز نکردم و به زور پام رو توی کفشم میذارم. نمیدونم شاید فشاری که توی ذهنمه، دارم به کتونی‌هام میدم.
رسیدم و مثل تجربه‌‌ای که از جلسه ماه قبل با تیم خودم داشتم، یه سری چیزا تغییر کرده بود. مایی که همیشه پاتوق‌مون کافه کاربن بود، رسیده بودیم به دفتر حضوری که کارفرما پشت میز بود و ما روبه‌روش.
آدم‌های جدید رو دیدم، یه سری خجالت هم کشیدم (خودم نمیدونم چرا) و دوست نداشتم یخم با اون آدما باز بشه و جز به صرف لیوان چای به برداشتن کیک خونگی و حتی قند فکر نکردم، چون این حس تنهایی، اونقدر غریبانه‌ام کرده بود که حد نداشت. به خودم قول دادم برگشتنی، گریه کنم اما هوا سرد بود و فقط میتونستم برای سرد نشدن بدنم، زودتر راهم رو بکشم و برگردم خونه.
از اول هفته، گریه‌ها رو برای دعای کمیل نگه‌داشتم. یک ماه پیش، چنان قطره اشک در چشم‌های خودم ذخیره کرده بودم که بلافاصله بعد از دعا غرق در بارون بودم. هنوزم دلم دنبال اون دعا و حال و هواست. جلوی دهانم رو گرفته بودم تا های‌های گریه‌هام، اطرافیانم رو اذیت نکنه. اولین باری که حالم مثل ابر بهار بود رو یادمه، رفته بودیم دوز دوم واکسن کرونا رو توی حرم بزنیم و تمام مدت، دستم جلوی دهانم بود تا دلیل اون گریه پیش بقیه فاش نشه. اینجور جاهاست که دلم میخواد پیش خدا داد بزنم و یکی یکی مرور کنم همه چیزهایی که گذشت بر من، ولی خب بغض میشه، اشک میشه، های‌های گریه میشه، میل به افتادن به روی زمین میشه...