به کلمه چشم‌زخم که فکر می‌کنم، یاد عزیزجونم میوفتم. بعد وارد اون دری میشم که من رو می‌بَره به موقعی که مدرسه می‌رفتم و سخت مریض می‌شدم که با یک هفته دارو خوردن هم خوب نمیشدم. منم کم سن و سال بودم، با این وجود نمی‌تونستم بپذیرم که چطور با نوشتن اسم افراد روی تخم مرغ میشه فهمید کی چشم زده. الانم همون اعتقاد رو دارم که ساز و کاری پشتش نیست.

وقتی داشتم با خودم مرور می‌کردم، به یه نکته پنهانی رسیدم، چون قبلش با عزیزجونم از اون روزهای سخت صحبت می‌کردیم و انگار یه باری از روی دوش‌مون برداشته می‌شد، دوست داشتیم باور کنیم که این کار (تخم مرغ شکستن) جواب میده و حواسمون به اون حس همدردی و قوت‌دهنده صحبت قبلش نبود.