حمیدرضا

اگر روزها قدم بزنم، هرجا برسم همینجا خواهد بود و این خوب است. از کجا می‌دانم؟ از آنجا که احساس می‌کنم سال‌هاست اینجا بوده‌ام. اینجا خانه‌ی من است. درختانی چند اطرافم هستند. پاهای برهنه‌ام روی چمن‌هاست. شبدرهای سفید و گل‌های مینا همسایه‌ام هستند. اگر هنوز زنده بودم، از اقبال بدم این لحظه یک رویا می‌بود. دلم می‌لرزد مبادا بیدار شوم. ولی نه، می‌دانم، می‌دانم خواب نیستم. شبدرها را می‌بینم. لمسشان که می‌کنم ترس از آسیب دیدنشان دلم را به درد می‌آورد. درد را می‌شناسم.

مهِ اندکی در هواست. شبدرها بی‌ریا و صمیمی زیر نور می‌درخشند. «او» می‌آید. می‌بینمش که لبخند به لب دارد. قدم به زمین که می‌گذارد، شبنم‌ها آرام کنار می‌روند و چمن‌ها فرش زیر پایش می‌شوند. کتابی را در دستانش گرفته.

روی دامنش گل‌های کوچکی دارد که با حوصله دوخته شده‌اند. موهایش کوتاه است. لبخند می‌زند. خستگی دغدغه‌های آشنایش را در نگاهش نمی‌بینم. او هم آسوده و سبک‌بار به نظر می‌آید. چشمانش تیره‌اند. مژه‌هایش بلند. همان عینک را دارد. همان انگشت‌ها را. همان گونه‌ها و همان لب‌ها. انگار تازه از کلاس‌مان برگشته‌ایم و داستان‌های هم را که لابه‌لای مشغله‌ها و در آخرین فرصت‌ها نوشته‌ایم، برای هم خوانده‌ایم. اما حالا خسته نیستیم. نه از ترافیک، نه از رد کردن دوربرگردان و طولانی شدن مسیر، نه از درس‌ها و وظایف و شغل بی‌پایان.

نسیمی می‌وزد. همه‌جا ساکت است. می‌اندیشم، «او» اینجاست.

می‌نشیند و دامنش دور تا دور، چمن‌ها را می‌پوشاند. گلدوزی‌هایش با نسیم تکان می‌خورند. همانطور که تماشایش می‌کنم، می‌گویم باید از فردا بترسم، اما نمی‌توانم. باید از فقر بترسم، نمی‌توانم. آخر هیچکدامِ این‌ها اینجا نیستند. فقط خاطره‌ای مبهم از آن‌ها دارم. اینجا، این لحظه تا به ابد هست. می‌خواهم نگران شوم، یعنی باید بشوم، اما دلیلی برای نگرانی ندارم. فردایی نیست و می‌دانم دیروزی هم نبوده. مرا نگاه می‌کند و با دستش اشاره می‌کند که جلو بروم.

کنارش می‌نشینم. کتاب را در دست گرفته و می‌خواند. پیش از آنکه چیزی بگویم، روی پایش می‌زند و من دراز می‌کشم. سرم روی پایش لطافت دامنش را حس می‌کند. از اینجا که هستم، شاخه‌های سبز درختان را می‌بینم که همچون شعر بر آسمان نوشته شده‌اند. چهره او که میان این ابیات و مصرع‌های سبز خودنمایی می‌کند مرکز توجه‌ام است. می‌خواند. خط به خط، دیالوگ‌ها و مونولوگ‌ها را با علاقه می‌خواند. صدایش با نسیم همراه می‌شود. آنقدر گرم خواندن است که انگار من اینجا نیستم. با این حال، نوازش آرام شستش به یادم می‌آورد که برای من می‌خواند.

-- حمیدرضا، آبان ۱۴۰۵

اگر روزها قدم بزنم، هرجا برسم همینجا خواهد بود و این خوب است. از کجا می‌دانم؟ از آنجا که احساس می‌کنم سال‌هاست اینجا بوده‌ام. اینجا خانه‌ی من است. درختانی چند اطرافم هستند. پاهای برهنه‌ام روی چمن‌هاست. شبدرهای سفید و گل‌های مینا همسایه‌ام هستند. اگر هنوز زنده بودم، از اقبال بدم این لحظه یک رویا می‌بود. دلم می‌لرزد مبادا بیدار شوم. ولی نه، می‌دانم، می‌دانم خواب نیستم. شبدرها را می‌بینم. لمسشان که می‌کنم ترس از آسیب دیدنشان دلم را به درد می‌آورد. درد را می‌شناسم.

مهِ اندکی در هواست. شبدرها بی‌ریا و صمیمی زیر نور می‌درخشند. «او» می‌آید. می‌بینمش که لبخند به لب دارد. قدم به زمین که می‌گذارد، شبنم‌ها آرام کنار می‌روند و چمن‌ها فرش زیر پایش می‌شوند. کتابی را در دستانش گرفته.

روی دامنش گل‌های کوچکی دارد که با حوصله دوخته شده‌اند. موهایش کوتاه است. لبخند می‌زند. خستگی دغدغه‌های آشنایش را در نگاهش نمی‌بینم. او هم آسوده و سبک‌بار به نظر می‌آید. چشمانش تیره‌اند. مژه‌هایش بلند. همان عینک را دارد. همان انگشت‌ها را. همان گونه‌ها و همان لب‌ها. انگار تازه از کلاس‌مان برگشته‌ایم و داستان‌های هم را که لابه‌لای مشغله‌ها و در آخرین فرصت‌ها نوشته‌ایم، برای هم خوانده‌ایم. اما حالا خسته نیستیم. نه از ترافیک، نه از رد کردن دوربرگردان و طولانی شدن مسیر، نه از درس‌ها و وظایف و شغل بی‌پایان.

نسیمی می‌وزد. همه‌جا ساکت است. می‌اندیشم، «او» اینجاست.

می‌نشیند و دامنش دور تا دور، چمن‌ها را می‌پوشاند. گلدوزی‌هایش با نسیم تکان می‌خورند. همانطور که تماشایش می‌کنم، می‌گویم باید از فردا بترسم، اما نمی‌توانم. باید از فقر بترسم، نمی‌توانم. آخر هیچکدامِ این‌ها اینجا نیستند. فقط خاطره‌ای مبهم از آن‌ها دارم. اینجا، این لحظه تا به ابد هست. می‌خواهم نگران شوم، یعنی باید بشوم، اما دلیلی برای نگرانی ندارم. فردایی نیست و می‌دانم دیروزی هم نبوده. مرا نگاه می‌کند و با دستش اشاره می‌کند که جلو بروم.

کنارش می‌نشینم. کتاب را در دست گرفته و می‌خواند. پیش از آنکه چیزی بگویم، روی پایش می‌زند و من دراز می‌کشم. سرم روی پایش لطافت دامنش را حس می‌کند. از اینجا که هستم، شاخه‌های سبز درختان را می‌بینم که همچون شعر بر آسمان نوشته شده‌اند. چهره او که میان این ابیات و مصرع‌های سبز خودنمایی می‌کند مرکز توجه‌ام است. می‌خواند. خط به خط، دیالوگ‌ها و مونولوگ‌ها را با علاقه می‌خواند. صدایش با نسیم همراه می‌شود. آنقدر گرم خواندن است که انگار من اینجا نیستم. با این حال، نوازش آرام شستش به یادم می‌آورد که برای من می‌خواند.

-- حمیدرضا، آبان ۱۴۰۵

دنیا نسبت به ما بی‌تفاوته.

در حال کار کردن روی برادرِ نویسا هستم، لطفاً مزاحم نشین. 🙏

(ایشالا خیلی زود میاد بالا. اول هم اینجا می‌ذارمش.)